Synopsis

‘Mijn mooiste/Mijn lelijkste’ is een fotoboek gemaakt door leerlingen van groep 5/6. De leerlingen kregen om beurten een eenvoudig fototoestel mee naar huis met de opdracht om de volgens hun mooiste en lelijkste plek in huis en tuin te fotograferen. Hun associatie met mooi en lelijk is vastgelegd in een fullcolour boekje dat twee voorkanten heeft. De ene helft laat de mooiste plekjes zien en halverwege moet het boek gedraaid worden en worden de lelijkste plekjes getoond of andersom.

Na het maken van de foto’s werd de kinderen ook gevraagd om op te schrijven waarom het de lelijkste of de mooiste plek was die ze hadden gefotografeerd. Al gauw blijkt bij het zien en lezen van deze fascinerende registratie dat het kinderen van 8 tot 10 jaar bij mooi en lelijk niet gaat om een esthetisch verantwoord beeld maar om een emotie. Mooi wordt veel geassocieerd met gezellig, luieren en dromen. Waarbij de t.v. vaak tot een van de favoriete meubelstukken hoort: “Omdat ik het mooi vind omdat de t.v. groot is…” en een ander schrijft: “Ik kan mijn karatepasje en mijn auto op de t.v. zetten. Naast de t.v. zijn ook eigen kamers vaak de mooiste plekjes. Als het maar gezellig en licht is of een uitzicht biedt. De lelijkste plekjes hebben meer te maken met donker, stank en herrie. Meermalen wordt de w.c. als lelijkste plek gezien of een plafond in de badkamer waar schimmel op zit. Zelfs een hangplant kan lelijk zijn omdat hij veel bladeren laat vallen “en dan moet ik het schoon maken van mijn moeder”. Herrie is ook lelijk zoals uit het bijschrift van Truus blijkt bij de stofzuiger in de kast.

De foto’s en de teksten laten zien dat de wereld van het kind in een omgeving die veelal door de ouders wordt bepaald, verder gaat. Vooral de verzameling van 2 keer 23 foto’s geeft ons als buitenstaander de gelegenheid om mee te gaan in hun wereld.