IN EEN OGENBLIK

binnen - De installatie was alleen ’s avonds in het donker te bezichtigen. De deuren van de ruimte waren wijd open gezet zodat de vochtige herfstlucht naar binnen kon dringen. In de schemerdonkere ruimte lag een grote donkere vijver. Het water reikte van muur tot muur en verdween aan de achterzijde onder hangende lakens. De diepte van het water was door de donkere bodem niet te schatten. De enige verlichting kwam van twee schemerlampjes die vlak boven het water hingen en van indirect binnenvallend lantaarnlicht van buiten.
Op het middelste laken was een projectie van een portret van een jonge man die boven het water leek te zweven. Soms had hij even de ogen open en keek de bezoekers aan om vervolgens weg te dromen en zijn ogen sloot.
Rechts in het water dreef een maquette van de expositieruimte, gelegen op een eiland gemodelleerd naar het aanliggende plantsoen.
Links stond tegen de muur, in het water een verzameling van op straat gevonden planken, kastjes en tafeltjes. Het gaf een licht chaotische indruk, alsof er een overstroming plaatsgevonden had.
In het donkere water zat een lichte beweging waardoor het eiland langzaam bewoog en een herfstblad voorbij kon drijven. Een vrijwel onzichtbare ventilator liet de papieren stroken van de maquette nu en dan ritselen.
Het geheel resulteerde in een verstilde sfeer die de bezoekers vanaf een planken steiger op zich in konden laten werken. De reacties varieerden van het ervaren van een poëtische rust, van een droom tot associaties met een onbestemde dreiging.

buiten - Zoals het buiten naar binnen drong, werd het ‘binnen’, de ‘huiselijkheid’, naar buiten in het plantsoen gebracht. Een omgekeerde wereld. Met behulp van in de buurt gevonden meubilair en andere weggegooide materialen waren drie zitjes gearrangeerd, compleet met televisies en schemerlampjes. Maar het betrof natuurlijk maar een schamele huiselijkheid en het was meer een nomadische affaire.
Op de televisies waren van buitenaf gefilmde, verlichte vensters te zien, waardoor men een glimp van het leven binnen kon opvangen. Een stilzwijgende uitnodiging aan de bezoekers om ook om zich heen te kijken naar de vele verlichte ramen van de huizen rondom het plantsoen.
Op enige meters van de ingang brandde een bescheiden vuurtje in een vuurschaal waar bezoekers zich konden warmen.