Synopsis

“Ik ken de bescheiden musea die jullie ‘grachtenpanden’ noemen. En ik weet ook waarom er geen gordijnen voor de ramen hangen: dat was een besluit van de Synode van Dordrecht. Een rechtschapen mens heeft niets te verbergen.”
Toen ik dit las in een interview met de Hongaarse auteur Magda Szabò ben ik meer naar binnen gaan kijken in grachtenpanden in Amsterdam en aangrenzende woningen. Vooral in de wintermaanden wanneer het vroeg donker is, spreken de taferelen van de verlichtte interieurs, waar zelden iemand zichtbaar is, tot de verbeelding. De grote hoge ramen met daarachter de kroonluchters en de met behang bespannen wanden in het kunstlicht, de stijlvolle kamers met sierlijk gestuukte plafonds en koorden aan de open gordijnen zijn kijkdozen die voorbij schuiven in de koude winteravond. Hier en daar zijn er mensen zichtbaar die zitten te eten of de krant lezen. Wat speelt zich daar binnen af?

De film bestaat uit opeenvolgende beelden van de verstilde interieurs van grachtenpanden in Amsterdam, ’s avonds in de winter. Deze verlichte ‘musea’ worden schaamteloos aan de toeschouwer geopenbaard en laten in al hun eenvoud een zeer Nederlands fenomeen zien. De vraag dringt zich op of de maker met haar gluren inbreuk maakt op de privacy van de bewoners.