Ik bleef achter met Juffie

26-07-2000

‘Mijn naam is Katjoesja. Mijn herinnering is schoolvoetbal. In groep zeven hadden we schoolvoetbal. Dat was leuk maar ook weer niet want ik moest op keep. Anders moest ik het schoolteam verlaten zei de meester.’ Katjoesja zat op de Amsterdamse basisschool De Kinkerhoek. Zij gaat naar de middelbare school. Samen met een cineaste en een grafisch ontwerper en haar klasgenoten heeft ze een videoband gemaakt met de herinneringen aan hun tijd op school.

Vierentwintig verhalen telt de film, verteld door kinderen, door henzelf in scène gezet en gefilmd. Het geheugen wordt aangevuld met tekeningetjes van vroeger. Dus zien we een kip als Dorien vertelt over de kip die in haar teen pikte op een schoolreisje en een fotograferende juf die Wanne kiekte tijdens het tracteren op zijn verjaardag. Nikki vertelt over haar eerste(!) keer dat haar voet tussen de spaken kwam, op weg naar Artis. De voet moest in het gips en zij werd door de juf in een buggy in en uit de klas geduwd. Weer lacht Neslihan over haar volkomen mislukte spreekbeurt over schelpen in groep vier. Elias wacht nog steeds op waterijsjes van meester John, als hij de bal in de hoogste basket wist te mikken. Dat lukte, maar meester John werd ziek en is nog ziek. Een jongen viel op een dag dat de schoolfotograaf kwam (‘iedereen was toch een beetje gespannen’) van het muurtje op zijn gezicht. Zo staat hij nu, bebloed en wel, op de foto van dat schooljaar.

Een klasgenoot van hem valt stil bij zijn sterkste herinnering over zijn eerste schooldag. Zijn moeder wuifde en ging weg. ‘Ik bleef achter met juffie, ze moest me troosten’ Hij voelde zich naar en verdrietig. Het is nooit over gegaan, blijkt nu. ‘Ja’, zegt hij. ‘Ja.’ Lange stilte. ‘Ja.’