Synopsis

De film Jan Hanlo, en die man ben ik zelf, gemaakt door achternicht BarBara Hanlo, beweegt zich vrijelijk tussen de genres documentaire en drama. Jan Hanlo, en die man ben ik zelf is misschien wel vooral een manier van kijken tot film geworden.

De film begint over het stuur van Hanlo’s motor gebogen. Begeleid door geen andere tekst dan die van Hanlo zelf trekken we over zonnevlekken en schaduwplekken een spoor door zijn leven. De film laat zien hoe Hanlo’s leven zich voortdurend tussen lichtheid en zwaarte bewoog; het lichte van zijn ernstige spel, zijn terugverlangen naar de onbevangenheid van de absolute jeugd. Het zware uit de wereld van de imperatieven: het geloof, het wetboek en de eenzaamheid.

Het dilemma, waar hij zich door zijn bewondering voor kinderen voor geplaatst zag, sloot hem aan twee kanten in. Aan de ene kant, de buitenkant, was er de maatschappij met haar oordelen en wetboek, aan de andere kant verzette Hanlo’s diepgewortelde katholieke geloof zich daar tegen. Jan Hanlo, en die man ben ik zelf gaat over dat dilemma, en over het verlangen naar vrijheid. Vrijheid die zich alleen laat veroveren via de weg van de ongeremde nieuwsgierigheid.